انتخاب انسانی

1. شهروند غرفه ها رو اجاره ميده و كاري به باقي ماجرا نداره.
2. مغازه هاي سطح شهر در بعضي موارد با كم كردن از سود و حتي با ضرر، نقد فروشي ميكنند (براي پاس كردن چك و ...)
3. شهروند بايد رقيب داشته باشه كه نداره يعني اگر كسي اين مقدار زمين در بهترين جاي تهران داشته باشه فروشگاه نميزنه، برج ميسازه يا مثل تيراژه مركز خريد ميزنه هر مغازه رو ماهي 3 ميليون اجاره ميده
***
علی‌داد: ممنون از کامنتتون. يه چنتا نکته هست که من اينجا بهش اشاره ميکنم.
۱. در رابطه با اجاره غرفه ها، همچين سيستمي البته در غرب هم وجود داره. حتي در برخي فروشگاهها قفسه ها رو با قيمتهاي خيلي بالا و نسبت به نوع جنس، درخواست مشتري و قديمي يا جديد بودنش اجاره ميدن. اما حتي تو همچين سيستمي يک نظارت دقيق روي قيمتها وجود داره. در غير اينصورت فروشگاه کارکردش رو از دست ميده.

۲. راجع مورد دو شما درست ميگين. اما اين مساله يه استثناء هست و نه قاعده منظورم اينکه که روش کار همه مغازه هاي سطح شهر اين نيست و اگه قرار باشه همه اينطوري فروش کنند که ديگه با عقل اقتصادي جور در نمياد که به کسب و کار ادامه بدن. حداقل در مورد مثال خودم. من شايد ۱۰ تا مغازه تو بازار و ۵و۶ مغازه در سطح شهر رو گشتم. امکانش خيلي کمه که همه اينها به پول نقد احتياج داشته باشند.

۳.يه مثالي که هميشه راجع به مکدونالد ميزنن اينه که مکدونالد بيزنسش Real Estate-e! چون هميشه فروشگاههاش در بهترين موقعيتهاي تجاري قرار داره. حرف شما کاملا درسته. اما اين بعد قضيه ميتونه به شهروند کمک کنه که ارزش سرمايه اي شهروند بالا بره. يعني اگه يه روزي وارد بازار بورس بشه قيمت سهامش و تعداد سهام بالاتري ميتونه بفروشه که خوب خود اين مساله مقدار پول در گردش رو بالا ميبره که باز کمک مي‌کنه تو خريد با حجم بيشتر، توسعه فروشگاه و بهتر کردن روش انبار داري و خيلي چيزاي ديگه.

۴. حرفي که شما زديد درست. يک مدل کسب و کار هم اجاره دادنه ولي صرفا بهترين و پر در آمد ترين نيست. در هر حال اون کسي که مغازه رو ماهي ۳ ميليون اجاره ميکنه مطمئنه که حداقل ماهي ۶ ميليون سود ميکنه که ازش ۳ ميليون رو اجاره بده و بقيه هم سودش باشه. در غير اين صورت ديگه هيچکس هيچ کار و شغلي جز اجاره دادن نداشت!!!

مطلب جالبی را مطرح کردین. در تکمیل این مطلب به مورد زیر می توان اشاره کرد:
1. سوء مدیریت : البته قطعا مدیریت در چنین مجموعه هائی سنگین است و کار هر کسی نیست ولی متاسفانه بعضا مشاهده میشه که برخی از افراد که به نوعی در مدیریت این مجموعه ها نفوذ دارند سود کلانی می برند و عملا این فروشگاهها نه به کام تولید کننده است و نه مصرف کننده و نه حتی سهامداران آنها
2. قیمت ساختمان و اجاره در تهران بسیار وحشتناک است و این موضوع باعث شده علی رغم گردش مالی نسبتا مناسب این مجوعه ها عملا نرخ بازگشت سرمایه این سازمانها پائین باشد.
3. ترافیک: حجم زیاد ترافیک در تهران باعث شده مراجعه به تعداد محدود فروشگاههای که مستلزم پیمودن مسافت طولانی است سخت شود. لذا بسیاری از مردم ترجیح می دهند به جای مراجه به فروشگاههای زنجیره ای از سوپرمارکت سر کوچه شان خرید کنند.
***
عليداد: در مورد اول که کاملا باهم هم نظريم.
مورد دوم اما:
دليل اينکه بازگشت سرمايه تو اين سازمان پايينه فقط قيمت بالاي ساختمان نيست. توکيو و نيويورک جزو گرونترين شهرهاي دنيا از نظر ملک و اجاره هستند. اما ميبينيم که حتي Discount Store ها در بهترين موقعيتهاي ملکي تو اين شهرا وجود دارن.
دليل عدم بازگشت سرمايه مديريت نامناسب و غير اقتصاديه منابعه. اگر مديريت اجناس انبار، تبليغات، آموزش کارمندا، مديريت صحيح سرمايه و خيلي چيزاي ديگه که باز نهايتا به مديريت برميگرده درست باشه اتفاقا يه همچين جايي ميتونه جز پر سودترين تجارتها باشه.

مورد سوم يعني ترافيک : اتفاقا يکي از فلسفه هاي وجودي چنين فروشگاههاي به خاطر مشکلات شهري و ترافيکه. درسته که شما ممکنه بتوني مثلا ماست يا تخم مرغ رو از فروشگاه محلتون بخريد اما وقتي شما وارد جايي مثل شهروند ميشيد اولا قاعدتا بايد بتونيد اون اجناس رو ارزونتر بخريد.
دوما شما ديگه شيريني، اتو، لباس، اسباب بازي براي بچه، ادکلن، کاسه بشقاب، پارچه روتختي و خيلي چيزاي ديگه رو نميتوني از سوپرمارکت محلتون بخري.
شما درسته که براي رسيدن به شهروند يکبار ترافيک روبايد تحمل کني ولي وقتي مثلا هفته اي يک بار خريد کلي کنيد و تازه اونم ميتونيد زمان رو جوري مديريت کنيد که در ساعات شلوغ نباشه، وقتي جمع تعداد اجناس خريداري شده رو تقسيم بر زماني که صرف کرديد بکنيد، قطعا از نظر اقتصادي سود بيشتري براي شما داره.
البته حرف شما راجع به تعداد کم اين فروشگاهها کاملا درسته و جاي توسعه هنوز زياده.

شهروند و فروشگاههای جامع و بزرگ یعنی دموکراسی انتخاب مشتری. ولی در ایران برخی فکر میکنن شهروند جاییه که باید قیمتها از همه جا پایینتر باشه! من بارها دیدم خانم ها موقع نگاه کردن قیمت های اجناس میگن این که همه جا همین قیمته! این تفکر شاید میراث خاطرات شرکت های تعاونی کارمندی در سازمان های دولتی باشه.
***
عليداد : ممنون از هر دو کامنتتون.اما چنتا نکته به ذهنم ميرسه که اينجا عنوان ميکنم.
دموکراسي مشتري برخورداري از قيمت مناسب و انتخاب بين قيمتها رو هم شامل ميشه.
قطعا شهروند تنها کارکردش ارزون فروشي نيست. همونطور که تو خود متن هم گفتم خرده فروشهاي کلان(يا شايد ترجمه شما بهتر باشه - فروشگاههاي جامع و بزرگ-) کارکردهاي مختلفي دارن که يکيش هم قيمته.
نظر شما درسته. حتي اگه اجناس به قيمت بيرون هم فروش بره بازهم توجيه اقتصادي از نظر زماني و حق انتخاب داره که خوب شايد مشتريهاي مورد نظر شما اين نکته رو مد نظر قرار نميدن. چون قيمت يکي از پارامترهاي خريده. اينکه مشتريها ميتونن بين چندين برند مختلف انتخاب کنند، به قول معروف جنس رو دستشون بگيرند، و با يکبار مراجعه بتونن اجناس مختلفي رو خريد کنند در هر حال هم از نظر اقتصادي باعث صرفه جويي در وقت و هزينه سوخت و رفتا و آمد ميشه و خوب هم از نظر مطلوبيت خريد.
اما حرف من اينه که شهروند ميتونه به طور بالقوه بدو اينکه ضرر کننه قيمت رو پايينتر از بيرون بفروشه. اختلاف قيمت رو هم از فروش با حجم بالاتر جبران ميکنه. ضمن اينکه اگه يه مشتري بدونه فلان جنس تو شهروند ارزونتره با مراجعه به اونجا قطعا اجناس ديگرو هم که شايد هم قيمت يا گرونتر باشه در هر حال ميخره.

بالاتر بودن قیمتها در جایی مانند شهروند میتونه نشان از سومدیریت باشه، ولی میتتونه هم نشان از ضعف صنفی محصول مورد نظر باشه. مدیریت جایی مثل شهروند هرچقدر هم که ناآگاه باشه میدونه که گران فروشی سود کمتری داره (چه در کوتاه مدت با ناکام بودن در فروش، چه در درازمدت با عدم وفاداری مشتری) در نتیجه در ذهن من این بیشتر القا میشه که شاید این مدیریت قیمت پیش فرض را ملاک قرار داده و جاهای دیگه به دلیل رقابت غیر استاندارد و عدم نظارت صنفی بر پروسه قیمت گذاری مبالغ متفاوتی رو از مشتری مطالبه می کنند.
مثلا من از مغازه های کوچک آب معدنی و چسب آکواریوم به قیمت کمتر از نرخ روی بسته بندی خریدم.
در آخر برای اجناسی که قیمت هاشون سریع تغییر میکنه هم میتونیم انتظار کند بودن مدیریت جایی مثل شهروند رو انتظار داشته باشیم. البته نه اینکه تاییدش کنم!
ببخشید پرحرفی کردم! ممنون از مطلب بسیار خوبتون
***
عليداد:
در برخي موارد حق باشماست. يعني ضعف صنفي باعث اين مساله ميشه. اما اين مساله بيشتر در موارديه که اون صنف خودشون توليد کننده يا فراهم کننده سرويس باشن. مثالش کارتهاي تلفن اينترنتيه که بي دليل قيمتش خيلي تو ايران پايينه و باعث شده که به همين دليل خيلي ها از بيزنس خارج بشن و يا کيفيت پايين بياد.
اما در مورد مثال من: هم شهروند و هم مغازه هاي بازار جنس رو از يک شرکت وارد کننده و نمايندگي خريداري ميکنن. چون همه اجناس گارانتي اون شرکت رو داره و قيمت گذاري بيشتر به سياست او شرکت مربوط ميشه. اما راجع به سود و حجم خريد و فروش دست فروشگاهها و خصوصا شهروند خيلي بازه.

salam,man ye barnamaeye tahghighati dar rabete ba chidemane kala tuye fusrushgah haye zanjireyie bozorg daaram.shoma mitunin baehem komak konid? mamnun .montazeram

به تو هيچ ربطي نداره

به تو هيچ ربطي نداره

That IS progress. Your blogging skills are getting better and better. I had a great time reading this post.

Fortunately it amuses as before................I'm trying to keep away from reading posts like this. It is totally meaningless. Ain't it shame to post rubbish like this?

I’ve been browsing for a very long time, trying to find something very special in Internet. It’s hard to imagine, how much time I spent searching for sensations. I have tried to find something interesting and not very serious, just to enjoy reading it. I can’t believe that I’m finally here and that I found everything I was looking for. Interesting information, interesting people. That’s exactly what I needed.